Sahip olduklarınla mı,kattıklarınla mıölçüleceksin?

Plazaların öngörülebilir senaryolarını bırakıp, kardeşimle birlikte kendi hikâyemizi yazacağımız boş bir sahneye atladık. O yıllarda, televizyon ve gazete gibi medyanın geleneksel kaleleri henüz sarsılmamışken, geleceğin ekranının avcumuzun içindeki telefonlar olacağını, sosyal medyanın hayatın merkezine yerleşeceğini net bir şekilde öngörmüştüm. Bu öngörü, bir heves değil, tüm odağımı ve kariyerimi üzerine kurduğum sağlam bir temeldi. Bu vizyonun verdiği özgüvenle, kader arkadaşım olan kardeşimle birlikte yola çıktık.

Girişimcilik bize, teknoloji dergilerinin parlak kapaklarında, garajdan çıkan milyarderlerin ilham verici hikâyelerinde mutlak bir zafer vaadi olarak sunuldu. Dünyayı değiştireceğimize, o istatistiklerdeki %1'lik başarı diliminin kahramanı olacağımıza inandırıldık. Ancak her girişimcinin er ya da geç yüzleştiği kaçınılmaz gerçek, o parlak fikrin başarının kendisi değil, sadece başlangıç bileti olduğuydu. O biletle girdiğim arenada ise bir anda kendimi bambaşka kimliklere bürünürken buldum: Bir gün nakit akış tablolarının içinde kaybolan bir muhasebeci; ertesi gün yatırım sözleşmelerinin en ince detaylarını, o yabancı hukuksal terimleri sökmeye çalışan bir avukattım.

Bu, iş dünyasının en çetin Alan Okuryazarlığı sınavıydı; her an değişen koşullara adapte olmak, potansiyel riskleri ve anormallikleri önceden sezmek zorundaydım. Bir yandan bir yazılımcı gibi kod mimarisinin temellerini anlamaya çabalarken, diğer yandan bir UI/UX tasarımcısı gibi kullanıcı deneyimi araştırmaları yapıp uygulama arayüzleri tasarlamaya kafa yoruyordum. Tüm bunların üstüne, bir İK uzmanı olarak doğru yetenekleri bulmak yetmiyor, onları bu belirsiz hayale ortak olmaya ikna etmek zorunda kalıyordum. Her yeni gün, önüme daha önce hiç bilmediğim bir uzmanlık alanı çıkıyordu ve ben hem yatayda hem dikeyde sürekli derinleşmek, sürekli öğrenmek zorundaydım.

Ancak tüm bu operasyonel zorlukların ötesinde, sürecin asıl yıpratıcı ve kalbini oluşturan kısmı başkaydı: hayalini hayatta tutma mücadelesi. Büyük proje, büyük para demekti. Tüm kişisel servetimizi bu hayale yatırdıktan sonra, projenin nefes alıp vermesi tamamen dış kaynaklara, yani yeni yatırımlara bağlıydı. Bu, yıllar süren, sonu gelmez bir döngüydü. Onlarca insanla görüşmek, onlara hayalinizi ve potansiyelinizi anlatmak, sizi ve fikrinizi sürekli bir teste tabi tutmalarına izin vermek…

Yatırımcı masalarından umutla kalkıp, onlarca kez eli boş dönmenin yarattığı o derin zihinsel ve psikolojik yorgunluk… Paranın bittiği, projenin kilitlendiği, çaresizliği iliklerinize kadar hissettiğiniz anlar… İşte bu, hayatın bana sunduğu en ham ve en korkutucu Kıvılcım Anı'ydı; her şeyi yakıp kül edebilecek ya da aydınlığa giden yolu gösterecek bir enerji patlaması. Girişimciliğin en zor kısmı buydu; inancınızla, dayanıklılığınızla ve hayallerinizle her gün yeniden sınanmak.

O yıllarda, farkında olmadan, hayatta kalmak için içgüdüsel bir K.A.L.K. Protokolüuyguluyordum: durumu Kabul Et, seçeneklerini Algıla, kısıtlı imkânları Lehine Çevir ve batmamak için her gün yeniden Kalk.

Tüm bu zorlukların ortasında ise, farkında olmadan başka bir düşmanla savaşıyordum: kendi kibrimle. Amacım sadece başarılı olmak değildi. Hayalim, sosyal medyanın devlerine kafa tutacak, onları global arenada geride bırakacak ve Türkiye'den çıkmış bir unicorn yaratmaktı. Bu yüzden, beni daha kolay ve daha hızlı bir şekilde finansal başarıya ulaştırabilecek butik ve yan projeleri elimin tersi ile ittim. Gözümüz en tepedeydi; en büyük devi alt etmek istiyorduk. Bu 'ya hep ya hiç' inadı, zamanla vizyonumun önüne geçti ve verdiğim her karar, parlak bir iş fikrini hayata geçirmekten çok, bu devasa hayali kanıtlama hırsına hizmet etmeye başladı. Bu, Muhafız Zihniyetimi kendi ellerimle hırslarıma ve egoma teslim ettiğim, kontrolü tamamen kaybettiğim andı.

Ve bu dışarıdaki savaşın yanında, asıl çetin mücadele içeride veriliyordu. Girişimcilik, kişisel sınırlarınızı keşfettiğiniz, en derin korkularınızla burun buruna geldiğiniz bir ayna gibidir. Sürekli olarak sizi konfor alanınızın dışına iter; kabuğunuzu kırmadan, daha ileri gitmenize izin vermez. Kaçacak, saklanacak, erteleyecek bir yeriniz yoktur. Çözülmeyi bekleyen her sorun, yüzleşmeniz gereken her acizlik, yenmeniz gereken her korku tam karşınızda durur. Katılıklarınızı yumuşatmak, sınırlarınızı esnetmek zorunda kalırsınız. Çünkü bu yolculuk, fikrinizden ve bilginizden önce sizin egonuzu, kibrinizi ve en temel korkularınızı test eder. Ve anlarsınız ki, gerçek başarıya giden yol, yatırımcıları ikna etmekten önce, kendinizi aşmaktan geçiyormuş. Bu, benim için hayatın en acımasız ama en öğretici Kader Kırılım Anı'ydı.

Ve o sessizlikte, asıl hikmet bir iş stratejisi ya da kaçırılmış bir fırsat değildi. Çok daha derin ve basit bir hakikatti: hayat yolculuğumun şaşmaz bir yasası… Geriye dönüp baktığımda net bir şekilde gördüm ki, ne zaman odağıma nefsani istekleri (parayı, başarıyı, tanınırlığı) koysam, yolun sonu hüsrana çıkıyordu. O büyük 'unicorn' hayalinin çöküş sebebi de buydu, sonrasında daha küçük ölçekte denediğim ve yine odağıma para kazanmayı koyduğum işlerin duvara toslamasının sebebi de… Daha çok çalışmak, daha çok öğrenmek sonucu değiştirmiyordu, çünkü niyetin kendisi tıkalıydı.

Asıl kırılma, bu döngüyü fark ettiğim ve odağımı “Ben ne kazanacağım?” sorusundan, “Ben ne verebilirim?” sorusuna çevirdiğim an yaşandı. İşte o an, gerçek Muhafız Zihniyeti'nin tanımını buldum: değerini dışarıdan değil içeriden almak ve gücünü sahip olduklarından değil, kattıklarından sağlamak. Bu yeni bakış açısı, geçmişi okumamı sağlayan bir A.U.R.A. Protokolü gibiydi; artık olayların arkasındaki gerçek Amacı, Unsurları, içimdeki Rezonansı ve atmam gereken Aksiyonu net bir şekilde görebiliyordum.

Hizmet etme ve fayda sağlama bilinci, egonun ve bireyselliğin önüne geçtiğinde, sanki sihirli bir anahtar bir kilidi çevirdi. O güne kadar tıkalı olan tüm musluklar akmaya, kapalı olan tüm kapılar aralanmaya başladı.

O yolculukta bir unicorn inşa etmeye çalışırken, hayat aslında benim kendi temelimi, egonun ve kibrin molozlarından arındırıp yeniden inşa ediyormuş. Başarısızlık, bir son değil; beni daha sağlam, daha bilge ve amacını daha net gören bir “ben”e ulaştıran, zorunlu bir yıkım süreciymiş.